X O X O

Gdy ludzie słyszą „dowód udziału”, zwykle myślą o blockchainach wybierających waliści do tworzenia bloków. Walrus wykorzystuje podobny pomysł, ale do czegoś równie istotnego: ustalenia, kto ma prawo przechowywać dane świata. W sieci rozproszonego przechowywania danych nie każdy węzeł powinien być równo zaufany. Niektórzy operatorzy są niezawodni, inni nie. Niektórzy inwestują w infrastrukturę i ciągłość działania. Inni są tylko okazjonalni. Walrus wykorzystuje Delegowany Dowód Udziału (DPoS), aby rozróżnić te dwa typy.
To pozwala Walrus na stanie się czymś więcej niż tylko zbiorem losowych dysków. Staje się siecią z odpowiedzialnością.

Kiedy Dusk zdecydowało się stworzyć warstwę wykonywania zgodną z EVM, nie dokonywało wyboru technicznego. Dokonywało wyboru strategicznego dotyczącym rodzaju systemu finansowego, który chciało wspierać. Decyzja o wsparciu Solidity i EVM nie była kwestią goniącej programistów. Była odbiciem rzeczywistości, którą wiele części kryptowaluty ignoruje: infrastruktura finansowa jest zależna od ścieżki. Kiedy standard zostanie szeroko przyjęty, wszystko inne musi z nim współpracować, albo ryzykować zanik.
Ethereum to nie tylko blockchain. To system operacyjny finansów na łańcuchu. Trzyci z tyśiącami miliardów dolarów w tokenach, tysiące aplikacji i miliony programistów już mówią jego językiem. Jeśli Dusk chciało stworzyć blockchain dla prawdziwych finansów, musiało mówić tym językiem również.

Kryptowaluty nauczyły świat, jak posiadać pieniądze bez banków. Walrus uczy świat, jak posiadać dane bez serwerów.
To może brzmieć abstrakcyjnie, ale jest jednym z najważniejszych przesunięć zachodzących w Web3 w tej chwili.
W dzisiejszych łańcuchach blokowych własność jest niesymetryczna. Możesz naprawdę posiadać tokeny, NFT i pozycje na łańcuchu, ale nie posiadasz naprawdę danych, które nadają tym rzeczom znaczenie. NFT może należeć do Ciebie, ale jego obraz może zniknąć. Głosowanie w DAO może być zapisane, ale kontekst może być przechowywany gdzieś poza łańcuchem. Protokół może polegać na danych przechowywanych przez kogoś innego.

Większość ludzi uważa, że rollupy to przyszłość Ethereum. Szybsze wykonanie, niższe opłaty i większa skalowalność. I dla retail DeFi to głównie prawda. Ale gdy przechodzisz do regulowanej finansów, rzeczywistych aktywów i rynków o wysokim poziomie instytucjonalnym, rollupy zaczynają wykazywać bardzo inne ograniczenia.
DuskEVM nie został stworzony, aby konkurować z rollupami pod względem prędkości. został stworzony, aby rozwiązać problemy, z którymi rollupy nie były zaprojektowane.
Rollupy optymalizują przepustowość, a nie ustalenie
Rollupy działają poprzez zbieranie transakcji poza łańcuchem i publikowanie skompresowanych dowodów z powrotem na Ethereum. Dzięki temu uzyskujesz tańsze i szybsze wykonanie, ale jednocześnie tworzona jest warstwowa model zaufania. Użytkownicy już nie polegają na jednym łańcuchu. Polegają na operatorze rollupa, sequencerze, moste i kontrakcie ustalającym na poziomie L1.

Kiedy ludzie myślą o tokenach w kryptowalutach, zwykle myślą o spekulacjach. Wykresy cen, kapitalizacja rynkowa i cykle haseł dominują rozmowę. Jednak pierwotnym celem tokenu nigdy nie było handlowanie. Był to bezpieczeństwa. Tokeny istnieją, aby koordynować zachowania w systemach rozproszonych, aby ludzie robili to, co trzeba, nawet gdy nie znają się ani nie ufają sobie.
@Walrus 🦭/acc to doskonały przykład, dlaczego to ma znaczenie.
Walrus nie przechowuje tylko plików. Przechowuje pamięć dla blockchainów, agentów AI, DAO, gier i systemów finansowych. Przekształca dane w coś, co kontrakty inteligentne mogą własnie posiadać, weryfikować i na czym mogą polegać. Oznacza to, że dostępność danych staje się częścią warstwy zaufania Web3. A każda rzecz, która staje się częścią warstwy zaufania, musi być ekonomicznie zabezpieczona.

Przez lata Ethereum było chwalone jako programowalna warstwa finansowa świata. Dało nam to kontrakty inteligentne, DeFi, NFT, DAO oraz globalną gospodarkę działającą na kodzie, a nie instytucjach. Ale wraz z rozwojem tej gospodarki niemożliwe staje się zignorowanie strukturalnego wadliwego rozwiązania: Ethereum nie jest tylko przejrzyste, ale także podatne finansowo.
To, co kiedyś było zaletą, stało się luką w zabezpieczeniach.
W Ethereumie każdy bilans, każda transakcja, każde interakcje z kontraktami inteligentnymi oraz każda relacja użytkownika są na zawsze widoczne dla każdego z internetem. Ta radykalna przejrzystość pomogła w budowaniu zaufania do nowego systemu. Ale sprawia, że Ethereum jest zasadniczo niezgodne z rzeczywistymi rynkami finansowymi.

Większość ludzi dorasta z przekonaniem, że jeśli coś się popsuje, to się straci. Szklanka się roztrzaska, dysk się zawiesi, serwer wyjdzie z linii, a wszystko, co było w środku, zniknie. Ta forma myślenia nadal kształtuje sposób działania wielu części internetu. Kopiujemy pliki. Robimy kopie zapasowe. Mamy nadzieję, że kopie wystarczą. Jednak nadzieja to nie system, a wraz z rosnącą złożonością życia cyfrowego, ten stary podejście ciągle pokazuje swoje ograniczenia.
@Walrus 🦭/acc w został zaprojektowany przez ludzi, którzy nie ufają nadziei. Ufają matematyce.
Zanim porozmawiamy o kodach fontanny, warto zrozumieć emocjonalny problem, który rozwiązują. W sieci rozproszonej nikt nie może obiecać, że maszyna pozostanie włączona. Operatorzy znikają. Centra danych się zamykają. Incentywy się zmieniają. Nawet najszczerszy uczestnik może zniknąć w ciągu jednej nocy. Jeśli przechowywanie danych zależy od bezustannego działania maszyn, to się nie powiedzie. Walrus zaczyna od przeciwnego założenia. Wszystko w końcu się zawiedzie. Dlatego odtworzenie danych musi być wbudowane w samą strukturę systemu.

Ethereum wykazało, że łańcuchy bloków mogą hostować aplikacje finansowe. Ale również wykazało coś, co jest znacznie bardziej nieprzyjemne dla instytucji: całkowicie przejrzyste rejestry są niezgodne z rzeczywistymi rynkami finansowymi.
W tradycyjnej finansach informacje to siła. Kto posiada co, kto handluje czym, jak duże są pozycje i kiedy odbywają się rozliczenia, to wszystko to są cenne dane, które są starannie chronione. Nie dlatego, że instytucje chcą ukryć nieprawidłowości, ale dlatego, że rynki zawalają się, gdy wszystko staje się widoczne. Przedwczesne handlowanie, predatory handel, manipulacja rynkiem i konkurencyjne sabotaże to nie skutki uboczne. To to, co dzieje się, gdy zniknie prywatność.