crypto大山

Chciałbym, żebyście spojrzeli na bardzo kłopotliwy, ale rzadko omawiany problem w świecie blockchain – "zimny start zaufania".
Czy zauważyłeś, że teraz bardzo łatwo jest uruchomić nowy łańcuch? Po prostu kopiujesz kod, uruchamiasz węzły i łańcuch już istnieje. Ale co jest najtrudniejsze? Sprawienie, by inni uwierzyli, że ten łańcuch jest bezpieczny. Dla nowego łańcucha POS (Proof of Stake), jeśli jego pierwotna wartość tokena jest bardzo niska, koszt ataku na niego również jest niski. To prowadzi do błędnego koła: ponieważ jest niebezpieczny, nikt nie odważa się wpłacić pieniędzy; ponieważ nikt nie wpłaca pieniędzy, wartość tokena nie rośnie, więc jest jeszcze mniej bezpieczny.

Chciałbym spróbować spojrzeć na to z wyższej perspektywy, z punktu widzenia bankowości pieniężnej, aby porozmawiać o tym, jaką rolę odgrywa protokół Lorenzo w makroekonomii Bitcoina.
Wszyscy wiemy, że Bitcoin często porównywany jest do "złota cyfrowego" lub "pieniądza podstawowego banku centralnego (M0)". Jego pozycja jest najwyższa, nie ma żadnego ryzyka przeciwnika, jest kotwicą całego świata kryptowalut. Ale czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego w rzeczywistym świecie nie możemy żyć tylko z złota lub papierowych pieniędzy emitowanych przez banki centralne? Ponieważ pieniądz podstawowy jest „martwy”, aby osiągnąć dobrobyt gospodarczy, musimy polegać na systemie banków komercyjnych, który poprzez ekspansję kredytową tworzy bardziej aktywną szeroką podaż pieniądza (M2).

Przenieśmy się na wysokość „budowniczych branży”, aby zobaczyć, jak dużą sieć naprawdę buduje Lorenzo Protocol.
Wielu ludzi patrząc na Lorenzo, pierwsza reakcja to: „O, to narzędzie, które może mi pomóc zarobić odsetki.” To prawda, ale zbyt płytka. Jeśli tylko dla tych odsetek, to najwyżej jest to doskonały produkt inwestycyjny. Ale po dokładnym zbadaniu jego architektury technicznej i dokumentacji dewelopera, odkryłem, że jego prawdziwym atutem jest to, że chce być „systemem operacyjnym” dla finansowej ekosystemu Bitcoina.
Musimy przyznać jeden fakt: rozwijanie na Bitcoinie jest zbyt trudne.

Dziś chciałbym poruszyć temat, który może urazić niektórych, dotyczący 'zmiany pokoleń'.
W erze dzikiego DeFi w Bitcoinie musimy oddać hołd WBTC (Wrapped Bitcoin). Już w 2019 roku to on przełamał mur między Bitcoinem a Ethereum, pozwalając temu Bitcoinowi, który tylko spał na łańcuchu, po raz pierwszy spróbować słodkości DeFi. Przez długi czas WBTC był standardem w branży, wiarą i jedynym mostem łączącym dwa równoległe wszechświaty.
Jednak ewolucja rynków finansowych jest okrutna, nigdy nie kieruje się sentymentami, tylko efektywnością. Patrząc wstecz z progu 2025 roku, zobaczysz, że model WBTC staje się coraz bardziej podobny do produktów z minionej epoki.

Nie rozmawiamy o tym, jak "zarobić" więcej bitcoinów, rozmawiamy o tym, jak "wydawać" bitcoiny - i to bez ich sprzedaży.
Jako stary wyjadacz bitcoina, najtrudniejsze chwile często nie są wtedy, gdy cena monet spada, ale gdy w życiu potrzebujemy pieniędzy, lub gdy widzimy inne możliwości inwestycyjne, a musimy z bólem sprzedać posiadane BTC, aby uzyskać płynność. Smak sprzedaży tylko ci, którzy to przeżyli, mogą zrozumieć. W tradycyjnym myśleniu bitcoin to "narzędzie do przechowywania wartości", te cztery słowa działają jak zaklęcie, które go zamyka.
Jednak Lorenzo Protocol pokazał mi nową możliwość: stara się obudzić właściwości bitcoina jako "najwyższej jakości zabezpieczenia", czyli jego "wartości kredytowej".

Chciałbym spojrzeć na to z nieco szerszej perspektywy, używając prostego porównania do nieruchomości, aby omówić, co tak naprawdę zmienił Lorenzo Protocol.
Przez ostatnie kilkanaście lat etykietowaliśmy Bitcoin jako „cyfrowe złoto”. To porównanie okazało się bardzo udane, ponieważ ugruntowało pozycję Bitcoina jako „przechowalni wartości”. Jakie są cechy złota? Jest rzadkie, ma stabilne właściwości chemiczne, ale ma też jeden śmiertelny defekt – samo nie generuje przepływu gotówki. Kupujesz sztabkę złota, wkładasz ją do sejfu, a po dziesięciu latach, gdy ją otworzysz, nadal będzie to sztabka złota, nie wyrośnie z niej mała sztabka złota.

W dzisiejszym artykule chciałbym na chwilę odwrócić uwagę od drobnych inwestorów i pokazać wam, co dzieje się z projektami, które walczą na torze Bitcoin Layer 2, co ich w tej chwili najbardziej niepokoi.
Jeśli ostatnio śledziłeś ekosystem Bitcoina, zauważysz dziwny fenomen „nadmiaru infrastruktury”. Z dnia na dzień pojawiło się setki projektów Layer 2 opartych na BitVM, zgodnych z EVM i wykorzystujących technologię sidechain. Wszystkie mają pięknie napisane białe księgi, wysoką TPS i niskie opłaty gazowe. Ale gdy naprawdę przejdziesz na inny łańcuch, odkryjesz, że wiele z nich to po prostu „miasta duchów” — drogi są szerokie, ale nie ma na nich samochodów, a tym bardziej pieniędzy.

Dziś nie rozmawiamy o zyskach, nie rozmawiamy o wizji przyszłości, tylko o jednym najcięższym, ale także najbardziej nieuniknionym temacie — bezpieczeństwie.
Jako weteran, który przez wiele lat poruszał się po rynku kryptowalut, doskonale rozumiem, jaką psychologiczną budowę wymaga akcja „przesłanie Bitcoinów”. W świecie Bitcoinów klucz prywatny to wszystko. Kiedy decydujesz się na udział w DeFi, w zasadzie oddajesz kontrolę. W ciągu ostatnich kilku lat zdarzyło się niezliczone przypadków, w których mosty międzyłańcuchowe zostały zhakowane, projekty uciekły, a luki w kontraktach prowadziły do katastrof.
Zatem, gdy przyglądamy się Lorenzo Protocol, jeśli tylko skupimy się na tym, ile APY może przynieść, to jakbyśmy żartowali z własnego kapitału. Dlatego poświęcam czas na dokładne zbadanie tego, ponieważ odkryłem, że zbudowano bardzo staranny system obrony w kwestii „jak chronić kapitał”.

W dzisiejszym artykule chciałbym poruszyć z wami temat, który brzmi trochę nieintuicyjnie: w świecie kryptowalut czasami ryzyko „nic nie robić” jest większe niż „mieszanie”.
Jako zagorzały zwolennik Bitcoina, przez ostatnie dziesięć lat naszym hasłem były tylko dwa słowa: HODL (trzymaj). Ta strategia jest absolutnie kluczowa w rynku niedźwiedzia, pomogła nam przetrwać niezliczone upadki. Jednak gdy rynek zaczyna się ożywiać, z powodu rosnącej inflacji i kosztów alternatywnych w świecie DeFi, trzymanie Bitcoinów w zimnym portfelu w pewnym sensie powoduje „zmniejszenie wartości aktywów”. Dlatego ostatnio zwracam uwagę na Lorenzo Protocol, ponieważ oferuje trzecią drogę, która przełamuje sprzeczność między „trzymaniem” a „mieszaniem”.

Dziś chciałbym poruszyć nieco głębszy temat dotyczący "pewności".
W tym kręgu przywykliśmy do wahań. Bitcoin dzisiaj wzrasta o 5%, jutro spada o 10%, wszyscy uważają to za normalne; zyski z wydobycia DeFi dzisiaj wynoszą 20%, a jutro spadają do 2%, wszyscy również uważają to za normalne. Ale czy kiedykolwiek zastanawiałeś się, dlaczego te tradycyjne wielkie instytucje, które mają setki miliardów dolarów, wciąż boją się wejść na rynek na dużą skalę? Poza kwestiami regulacyjnymi, największą przeszkodą jest to, że - nie mogą robić "prognoz finansowych".
Dla firmy notowanej na giełdzie lub funduszu emerytalnego, w porównaniu do "możliwości zarobienia 50%", wolą "pewność zarobienia 5%".

Dziś chciałbym porozmawiać z wami o tematach, które naprawdę dotykają jądra władzy w DeFi. Jeśli nadal postrzegasz $BANK jedynie jako "token do głosowania", lub jako prosty "certyfikat dywidendy", który czeka na odkupienie i zniszczenie, to możesz niedoszacować wielkiego przedstawienia, które rozegra się w przyszłości w ekosystemie Bitcoina – a mianowicie "wojny o płynność".
Przyjrzyjmy się historii rozwoju DeFi, a zauważysz bardzo interesujące zjawisko: najbardziej wartościowe protokoły to często nie te, które oferują najwyższe stopy zwrotu, ale te, które posiadają "prawo do dystrybucji". To właśnie dlatego Curve mogło wywołać słynną "Wojnę Curve", w której różne projekty stablecoinów walczyły ze sobą, ponieważ kontrolowało kij dowodzenia płynnością. Kto ma władzę zarządzającą Curve, ten może skierować ogromne fundusze do swojego zbiornika.

Po długim czasie w kręgu DeFi, wszyscy mamy milczące porozumienie: jeśli nie wiesz, skąd pochodzi zysk, to prawdopodobnie jesteś tym źródłem zysku. Dlatego za każdym razem, gdy pojawia się nowy projekt generujący zyski z bitcoinów, najpierw nie zwracam uwagi na to, jak fantastyczna jest jego strona internetowa, ani na to, jak szybko rośnie jego TVL, ale wpatruję się w jedno pytanie i pytam bez końca: skąd te pieniądze? Czy zarobione są dzięki umiejętnościom, czy po prostu wydrukowane z niczego?
Dziś chciałbym zdjąć skorupę Lorenzo Protocol i porozmawiać z wami o jego najbardziej hardcore'owej i zarazem najbardziej sexy części - logicznej pętli prawdziwych zysków (Real Yield).

Jeśli w poprzednich artykułach rozmawialiśmy o tym, jak Lorenzo „deponuje” bitcoiny, aby zarabiać, dziś chciałbym zmienić perspektywę i porozmawiać o certyfikacie — stBTC, który można wykorzystać w zewnętrznym świecie. To jest kluczowe, ponieważ moim zdaniem ostatecznym miernikiem sukcesu protokołu płynności nie jest to, ile monet zostało zablokowanych, ale to, ile osób korzysta z wydawanych certyfikatów i w ile miejsc można je wykorzystać.
W tej branży często słyszymy termin „DeFi LEGO”. Ethereum jest ciekawe, ponieważ stETH można wykorzystać jako zabezpieczenie w Aave, a pożyczone pieniądze można wykorzystać do tworzenia płynności w Uniswap, a uzyskane certyfikaty można ponownie wykorzystać w innych miejscach. Ta „kompatybilność” aktywów jest źródłem efektu nagłego wzbogacenia w DeFi. Tym, czego najbardziej brakuje w ekosystemie Bitcoina od dłuższego czasu, jest właśnie taki „fundamentalny aktyw”, który można łączyć jak klocki LEGO.

W tym kręgu, im dłużej zostajesz, tym więcej dostrzegasz, że wiele dużych możliwości można rzeczywiście śledzić. Ostatnio, gdy badałem Lorenzo Protocol, miałem silne poczucie déjà vu - to uczucie było jak powrót do przeddzień letniego DeFi Ethereum w 2020 roku lub momentu, gdy w 2023 roku po raz pierwszy zaproponowano koncepcję „ponownego stakowania” w EigenLayer.
Dlaczego tak mówię? Może cofnijmy się na oś czasu i zobaczmy, co przeszedł Ethereum. Wczesne ETH było bardzo podobne do obecnego BTC, wszyscy je trzymali, poza oczekiwaniem na wzrost wartości i opłaceniem niewielkiej opłaty za gaz, nie miało praktycznie innych zastosowań.

W tej branży spędziłem dużo czasu, zauważysz, że większość ludzi patrzy na projekty z dwóch perspektyw: albo "ile można z tego wyciągnąć?", albo "jak bardzo wzrośnie cena?". Tego rodzaju mentalność jest zrozumiała, w końcu wszyscy jesteśmy w ekstremalnie ruchliwym rynku. Ale jeśli wydłużymy czas, to ci, którzy naprawdę potrafią przetrwać okresy hossy i bessy, to często ci, którzy rozwiązali problem kluczowej alokacji aktywów.
Dziś chciałbym wyjść poza prostą myśl o "stopie zwrotu" i porozmawiać o wizji Lorenzo Protocol, która ciągle jest na językach, ale rzadko jest dokładnie wyjaśniana - być "BlackRockiem ekosystemu Bitcoina".

Jeśli w poprzednich dwóch rozmowach mówiliśmy o „budzeniu uśpionych aktywów” i „zaliczaniu przyszłych zysków”, to dzisiaj chciałbym spojrzeć na to z innej perspektywy i porozmawiać o jednym z najbardziej frustrujących problemów oraz o tym, jak Lorenzo Protocol go rozwiązuje. Problem ten to — fragmentaryzacja płynności Bitcoina.
Jako osoba z wieloletnim doświadczeniem w tej branży, moje obecne odczucia są następujące: ilość warstw 2 Bitcoina jest naprawdę przytłaczająca. To tak, jakby kiedyś istniał tylko jeden bank, a teraz nagle pojawiło się setki małych banków, z których każdy ma swoje zasady, a każdy wydaje swoje „dokumenty”. Efektem jest to, że twoje aktywa Bitcoin na łańcuchu A nie są uznawane na łańcuchu B, albo koszty przejścia są przerażająco wysokie, a bezpieczeństwo jest całkowicie różne. Początkowa płynność Bitcoina, która była jednością, została rozbita na kawałki.