Rui Xuan

Kiedy @Pixels zaczęło zdobywać popularność, szybko stało się jednym z bardziej omawianych projektów w grach kryptograficznych.
Koncepcja jest prosta.
Gra w stylu rolniczym połączona z nagrodami blockchain.
A ta prostota to właśnie to, co uczyniło to atrakcyjnym na początku.
Ale po bliższym przyjrzeniu się, pojawia się kilka obaw.
Największe to zrównoważony rozwój.
W tej chwili wiele aktywności wydaje się być napędzane nagrodami.
I to rodzi powszechne pytanie.
Co się stanie, gdy te nagrody zaczną spowalniać?
Czy gracze zostaną…

$PIXEL zbiera teraz wiele uwagi.
Gra wygląda na aktywną.
Koncepcja jest interesująca.
A wzrost jest wyraźnie widoczny.
Ale myślę, że prawdziwy test jeszcze się nie zaczął.
Ponieważ w grach Web3 wzrost nie jest trudną częścią.
Utrzymanie jest.
Widzieliśmy wiele projektów szybko rosnących na początku.
Nowi gracze dołączają.
Nagrody wydają się atrakcyjne.
Ekosystem wygląda na żywy.
Ale z biegiem czasu rzeczy zazwyczaj się zmieniają.
Nagrody zwalniają.
Aktywność zaczyna spadać.
A gracze zaczynają odchodzić.
Nie dlatego, że pomysł był zły…

$PIXEL przyciąga uwagę.
Gra wygląda na zabawną.
Koncept wygląda na mocny.
A wzrost jest wyraźnie widoczny.
Ale wciąż myślę o jednej rzeczy.
Retencja.
Bo przyciąganie graczy jest łatwe.
Utrzymując ich…
To tam większość gier Web3 przegrywa.
Widzieliśmy ten wzór zbyt wiele razy.
Na początku wszystko wydaje się aktywne.
Nowi użytkownicy dołączają.
Nagrody wydają się ekscytujące.
System wydaje się żywy.
Ale z biegiem czasu, rzeczy zwalniają.
Nagrody stają się mniej atrakcyjne.
Aktywność spada.
I gracze zaczynają odchodzić.
Nie dlatego, że pomysł był zły.

Jest coś, o czym ciągle myślę w kontekście $PIXEL .
Czy to naprawdę jest gra?
A może to gospodarka udająca jedną?
Ponieważ wiele gier Web3 zaczyna się w ten sam sposób.
Wyglądają na zabawne.
Przyciągają graczy.
Ale z czasem coś się zmienia.
Gracze zamieniają się w rolników.
Skupienie przenosi się z gry… na nagrody.
A kiedy to się wydarzy, wszystko się zmienia.
Ludzie przestają grać dla zabawy.
Zaczynają grać dla wydobycia.
A w momencie, gdy nagrody zwalniają...
Oni odchodzą.
To jest wzór, który wcześniej widzieliśmy.
I to jest ryzyko, które obserwuję z @Pixels.

Wszyscy gadają o grach, ekonomii i własności.
Na papierze to brzmi ekscytująco.
Graj.
Zarabiaj.
Posiadaj swoje aktywa.
Ale ciągle wracam do jednego pytania.
Czy to naprawdę jest zrównoważone?
Bo większość modeli „play-to-earn” nie zawiodła przez hype.
Zawiodły, bo ekonomia nie mogła tego utrzymać.
Nagrody wyschły.
Użytkownicy odeszli.
A system się załamał pod własnym ciężarem.
To jest część, którą obserwuję z @Pixels.
Na ten moment, pomysł wygląda solidnie.
Ale silne pomysły to za mało w ekonomiach gier.

Coś wydaje się inne w tym, jak $SIGN podchodzi do dystrybucji.
Większość projektów traktuje dystrybucję jak prosty proces.
Kto dostaje tokeny.
Ile dostają.
Kiedy odblokują.
Ale $SIGN wydaje się robić coś innego.
Przekształcanie dystrybucji w zasady.
Warunki.
Kwalifikowalność.
Weryfikacja.
Na papierze brzmi to jak postęp.
Ale w momencie, gdy przekształcasz dystrybucję w zasady…
Wprowadzasz kontrolę.
Ponieważ zasady nie są tylko wykonywane.
Oni decydują o wynikach.
Kto się kwalifikuje.
Kto nie.
Co się liczy.
Co jest ignorowane.

Coś się nie zgadza z $SIGN .
Wszyscy nazywają to infrastrukturą.
Na papierze wygląda to dobrze.
Cyfrowa suwerenność.
Tożsamość.
Zaufanie transgraniczne.
Wszystko to ma sens.
Ale kiedy patrzę bliżej, nie widzę nic, co faktycznie zachowuje się jak infrastruktura.
Brak wyraźnej adopcji.
Brak mocnych integracji.
Brak widocznego użycia instytucjonalnego.
I to ma większe znaczenie niż narracja.
Ponieważ infrastruktura nie jest definiowana przez to, co twierdzi, że jest.
Jest definiowana przez to, na czym ludzie polegają.
W tej chwili ta zależność nie jest widoczna.

Coś wydaje się dziwne w tym, jak $SIGN jest pozycjonowane.
Wszyscy mówią o infrastrukturze.
Ale myślę, że prawdziwa historia jest gdzie indziej.
Dystrybucja.
Nie tylko to, kto dostaje tokeny…
Ale dlaczego je dostają.
Ponieważ w kryptowalutach dystrybucja jest zazwyczaj traktowana jak matematyka.
Procenty.
Portfele.
Harmonogramy vestingowe.
Ale w rzeczywistości nie jest to takie proste.
To decyzje.
Kto się kwalifikuje.
Kto jest wykluczony.
Co liczy się jako „prawdziwy” wkład.
A większość tej logiki pozostaje ukryta.
Możesz zobaczyć, jak tokeny poruszają się w sieci.

Wszyscy nazywają to infrastrukturą.
Ale nie widzę nic, co naprawdę wyglądałoby jak infrastruktura.
Brak rzeczywistego przyjęcia.
Brak silnych integracji.
Brak wyraźnego użycia instytucjonalnego.
I to ma większe znaczenie niż narracja.
Ponieważ infrastruktura to nie to, co mówisz.
To, na czym ludzie polegają.
W tej chwili nie widzę tej zależności.
Nie widzę systemów polegających na tym.
Nie widzę, aby rządy budowały na tym.
A bez tego nazywanie tego infrastrukturą wydaje się przedwczesne.
Może nawet wprowadzać w błąd.