Blockchainy często opisuje się jako maszyny konsensusu, jednak w wielu systemach konsensus jest tani. Użytkownicy mogą głosować, lubić lub uczestniczyć z niewielkimi długoterminowymi konsekwencjami. Te działania są łatwe do podjęcia i równie łatwe do zapomnienia.
Walrus przyjmuje inne podejście. Dzięki trwałemu i niezawodnemu przechowywaniu danych, przekształca działania z krótkoterminowych sygnałów w długoterminowe zobowiązania. Gdy informacja zostanie zapisana w Walrus, staje się częścią trwałego zapisu, a nie ulotnej interakcji. To naturalnie zachęca do bardziej przemyślanej i deliberacyjnej partycypacji.
W krótkim okresie ten projekt może zmniejszyć ogólną aktywność. Ale z czasem podnosi jakość sygnałów i decyzji w systemie. Walrus po cichu docenia mniejszą, bardziej znaczącą wkład niż dużą ilość niskiego wpływu uczestnictwa.
Ta filozofia projektowania jest szczególnie potężna w finansach, badaniach naukowych i zarządzaniu, gdzie odpowiedzialność i dokładność historyczna mają znaczenie. Jednocześnie może być mniej odpowiednia dla przypadków użycia opartych na swobodnym zaangażowaniu, rozrywce lub lekkiej interakcji społecznej.
Walrus ostatecznie nie jest zoptymalizowany pod kątem „więcej użytkowników”, ale dla bardziej odpowiedzialnych użytkowników. Choć może to skutkować wolniejszym lub mniej efektownym wzrostem, może stworzyć silną długoterminową przyczepność, gdy nawyki użytkowników zostaną ustalone.
Prawdziwe ryzyko nie jest techniczne, ale kontekstowe: jeśli szerszy ekosystem nie wymaga tego poziomu historycznego zaangażowania, Walrus może być postrzegany jako nadmiernie skomplikowany. Jeśli jednak tak, Walrus może okazać się fundamentalny.
