Ostatnio zrozumiałem coś, oglądając eksplozję rozwoju wspomaganego przez AI.
Po raz pierwszy budowanie oprogramowania wydaje się łatwiejsze niż posiadanie wartości, którą tworzy.
Widziałem ludzi z prawie żadnym doświadczeniem w kodowaniu, którzy uruchamiali narzędzia, automatyzowali przepływy pracy i zamieniali pomysły w działające produkty w ciągu dni. To, co kiedyś wymagało zespołu, teraz może być zrealizowane przez jedną osobę z wystarczającą ciekawością i odpowiednimi narzędziami AI.
Na początku myślałem, że to jest ta historia.
Niższe bariery. Więcej budowniczych. Szybsze tworzenie.
Im więcej o tym myślałem, tym bardziej czułem, że skupiamy się na niewłaściwym przełomie.
Budowanie nie jest już rzadkim zasobem.
Własność to.
Większość ekosystemów AI ułatwia tworzenie wartości, ale znacznie utrudnia śledzenie, kto właściwie ją stworzył. Współtwórcy danych, trenerzy modeli, inżynierowie promptów, budowniczy i użytkownicy wszyscy przyczyniają się do poprawy systemu, ale nagrody ekonomiczne często płyną w jednym kierunku. Wkład staje się widoczny. Atrybucja nie.
To tworzy problem, o którym nie sądzę, żeby rynek mówił wystarczająco dużo.
Jeśli miliony ludzi będą budować z AI, jak ustalić, kto zasługuje na uznanie, gdy wartość zostanie stworzona? Co ważniejsze, jak ustalić, kto zasługuje na udział w zyskach?
Historycznie, internet rozwiązał dystrybucję.
Open source rozwiązało problem współpracy.
Ani nie rozwiązało w pełni atrybucji.
Dlatego inicjatywa kodowania z vibe'em open source @OpenLedger i token $OPEN przykuły moją uwagę.
Na początku postrzegałem to jako kolejną próbę pomocy deweloperom w szybszym budowaniu. Ale po spędzeniu czasu na zrozumieniu szerszej architektury, zdałem sobie sprawę, że bardziej interesującą ideą nie było samo środowisko kodowania.
To, co się dzieje po zbudowaniu czegoś.
#OpenLedger 's szerszy ekosystem kręci się wokół atrybucji. Nie tylko tworzenie systemów AI, ale także mechanizmów, które mogą identyfikować, skąd pochodzi wartość, kto się do niej przyczynił, i jak nagrody mogą wracać przez sieć. Środowisko kodowania z vibe'em open source staje się bardziej interesujące, gdy patrzy się na to przez ten pryzmat.
Bo nagle pytanie się zmienia.
Zamiast pytać: "Jak zdobyć więcej budowniczych?"
Zaczynasz zadawać sobie pytanie: "Jak zbudować gospodarkę, w której budowniczy pozostają połączeni z wartością, którą tworzą?"
To zupełnie inny problem.
A z perspektywy inwestora, może to być to ważniejsze.
Najsilniejsze sieci w historii niekoniecznie były tymi z najlepszą technologią. Były tymi, które zharmonizowały uczestnictwo z zachętami. Gdy współtwórcy czują się właścicielami, ekosystemy stają się trudniejsze do zastąpienia. Ludzie przestają działać jak użytkownicy i zaczynają działać jak interesariusze.
Myślę, że AI zbliża się do podobnego momentu.
Branża poświęciła ogromne zasoby na zmniejszenie kosztów tworzenia. Modele stają się lepsze. Narzędzia stają się łatwiejsze. Budowanie staje się dostępne dla prawie wszystkich.
Ale jeśli wkład nie może być mierzony i przypisany, struktura ekonomiczna pozostaje niekompletna.
Więcej budowniczych samych w sobie nie tworzy gospodarki budowniczych.
Atrybucja działa.
Dlatego coraz bardziej postrzegam inicjatywę kodowania OpenLedger z vibe'em open source jako coś więcej niż tylko narzędzie dla deweloperów. Dla mnie wygląda to jak eksperyment w łączeniu tworzenia, wkładu i własności w jedną ekonomiczną pętlę.
Czy ta wizja odniesie sukces, to coś, co rynek zdecyduje z czasem.
Ale podstawowy problem wydaje się bardzo realny.
Przez lata technologia koncentrowała się na pomaganiu większej liczbie osób w tworzeniu wartości.
Następnym wyzwaniem może być udowodnienie, kto to stworzył na samym początku.
Open source zmieniło to, kto może budować.
Atrybucja może zmienić to, kto dostaje zapłatę.